Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄

Βασιλεύς Γεώργιος Β΄
Ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄, υπήρξε ένας από τους τολμηρούς και γενναίους Βασιλείς της Πατρίδος μας. Αγωνιστής και πατριώτης. Απόκτησε τα προσωνύμια "Βασιλεύς της νίκης", "μάρτυς Βασιλεύς", "Βασιλεύς των ΟΧΙ". Τον πρόδωσαν οι Άγγλοι παρά την δήθεν φιλία τους...

Γέννηση-Σπουδές-Στην πρώτη γραμμή
Πρωτότοκος γιος του Βασιλέως-Στρατηλάτη Κωνσταντίνου ΙΒ΄ και της Βασιλίσσης Σοφίας, γεννήθηκε στις 7/20 Ιουλίου του 1890. τέθηκε πρώτος στη σειρά διαδοχής. Σπούδασε στη Νομική Σχολή και στη σχολή των Ευελπίδων απ' όπου αποφοίτησε το 1909 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού. Όταν άρχισαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι, πολέμησε ως υπασπιστής του πατέρα του, 1912 - 1913, στη Μακεδονία και Ήπειρο και πήρε το βαθμό του λοχαγού.

Πρώτη εξορία-Επαναφορά
Κατά τη διάρκεια του Κινήματος της Εθνικής Αμύνης το 1917 ακολούθησε τον πατέρα του στην εξορία στην Ελβετία. Έτσι, παραμερίστηκε στη σειρά διαδοχής από το μικρότερο αδελφό του Αλέξανδρο, κατόπιν απαίτησης της Αντάντ και του Βενιζέλου. Παρακάμφθηκε ακόμη μια φορά από την διαδοχή καθώς ο Παύλος Κουντουριώτης ανέλαβε την Αντιβασιλεία. Επέστρεψε από την εξορία το 1920, μετά την ήττα του Βενιζέλου και την επαναφορά του Κωνσταντίνου στο θρόνο.

Γάμος
Στις 27 Φεβρουαρίου 1921 παντρεύτηκε την πριγκίπισσα της Ρουμανίας Ελισάβετ (1894-1956). Ο γάμος κράτησε 14 χρόνια και διαλύθηκε με διαζύγιο λίγους μήνες πριν την επάνοδο του Γεωργίου στον θρόνο το 1935. Η ατεκνία, πολύ σημαντικό πρόβλημα σε ένα βασιλικό οίκο, φαίνεται ότι υπήρξε η βάση της κρίσης.

Η πρώτη βασιλεία
Διαδέχτηκε τον πατέρα του το 1922, όταν η Ελλάδα διένυε μια ταραγμένη περίοδο. Το πραξικόπημα Πλαστήρα-Γονατά απαίτησε την παραίτηση του Κωνσταντίνου ΙΒ΄ υπέρ του Γεωργίου Β΄. Οι Συνταγματάρχες εκτέλεσαν τον Πρωθυπουργό Γούναρη και άλλους πέντε. Ο Στρατηλάτης Κωνσταντίνος, η σύζυγος του Σοφία και ο πρίγκιπας Ανδρέας οιωνεί εξορίζονται από την Ελλάδα και ο Γεώργιος αναλαμβάνει Βασιλεύς (Σεπτέμβριος 1922) 
Οι εκλογές του Δεκεμβρίου του 1923 ανέδειξαν ένα κοινοβούλιο όπου τη συντριπτική πλειοψηφία την είχαν οι αντιμοναρχικοί απαγορεύοντας στο φιλοβασιλικό κόμμα να συμμετάσχει! Το βασιλικό ζεύγος πραγματοποίησε ταξίδι στη Ρουμανία, γενέτειρα της συζύγου του Γεωργίου Ελισάβετ. Κατά την απουσία τους ανακηρύχθηκε αβασίλευτος δημοκρατία στις 25 Μαρτίου του 1924.

Η δεύτερη εξορία
Ο Γεώργιος Β΄ κατέφυγε στο Λονδίνο, όπου τον ακολούθησε λίγους μήνες αργότερα ο Διάδοχος Παύλος. Ύστερα από ένα μακρύ διάστημα χωριστής διαβίωσης - κατά το οποίο η Βασίλισσα Ελισάβετ είχε επιστρέψει στη γενέτειρά της Ρουμανία - το βασιλικό ζεύγος χώρισε με διαζύγιο που εκδόθηκε το 1935. Καθώς ήταν άτεκνο, πρώτος στη σειρά της διαδοχής βρέθηκε ο Πρίγκιπας Παύλος, νεότερος αδελφός του Βασιλέως Γεωργίου Β΄.
Η νέα Ελληνική Δημοκρατία έμεινε γνωστή ως η δημοκρατία των 29 κινημάτων, αντικινημάτων & δικτατοριών με πλείστες λοβιτούρες και σκάνδαλα. Το Μάρτιο του 1935 έλαβε χώρα το πραξικόπημα των βενιζελικών αξιωματικών υπό το Βενιζέλο και το Στρατηγό Πλαστήρα. Οι αξιωματικοί που συμμετείχαν καταδικάστηκαν σε θάνατο. Οι 3 εκτελέστηκαν αλλά για τους υπόλοιπους ο Γεώργιος  (δεν πρόλαβε αλλιώς και οι 3 θα ζούσαν) ζήτησε την μη καταδίκη τους εις θάνατον! Έπειτα, πλήθυναν οι φωνές για παλλινόρθωση της Βασιλείας στην Ελλάδα (Μεταξάς, Κονδύλης κλπ). Ο Κονδύλης έγινε Πρωθυπουργός τον Οκτώβριο του 1935, και στις 3 Νοεμβρίου του ίδιου έτους διεξήχθη δημοψήφισμα σχετικά με την επαναφορά της βασιλείας. Υπέρ της αποκατάστασης της μοναρχίας ψήφισαν 1.491.992, και κατά μόλις 32.454. Ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄ και ο Διάδοχος Παύλος επέστρεψαν στην Ελλάδα στις 25 Νοεμβρίου του 1935 εν μέσω γενικού ενθουσιασμού.

Η δεύτερη βασιλεία 
Κατά τους πρώτους εννέα μήνες της βασιλείας του, ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄ προσπάθησε να δρομολογήσει μια σωστή δημόσια διοίκηση. Απομάκρυνε το Στρατηγό Κονδύλη όταν εκείνος εναντιώθηκε στη γενική αμνηστία που παραχώρησε ο Βασιλεύς στους υπηκόους του. Εργάστηκε για την σύμπνοια και συνεργασία των Λαϊκών (=φιλοβασιλικών) και των Φιλελευθέρων (=βενιζελικών) για την επούλωση των παθών του εθνικού διχασμού. Ο Βασιλεύς τοποθέτησε το Στρατηγό Μεταξά στη θέση του Πρωθυπουργού ο οποίος πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από την νέα Βουλή.
Οι πολιτικάντηδες του 1936 θα υποχρεώσουν τον Βασιλιά Γεώργιο Β΄ να αποδεχθεί, μετά από ισχυρούς ενδοιασμούς και βαριά καρδιά, την επιβολή της 4ης Αυγούστου 1936. Στις 4 Αυγούστου του 1936, ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄ αποδέχτηκε πιεστικά το νέο καθεστώς και εξουσιοδότησε το Μεταξά να εγκαθιδρύσει προσωρινή δικτατορία, εν΄ όψει της επικείμενης γενικής απεργίας που είχε κηρύξει το ΚΚΕ.
Στις 17 Νοεμβρίου του 1936, τα λείψανα του Βασιλέως Κωνσταντίνου ΙΒ΄, της συζύγου του Βασιλίσσης Σοφίας και της μητέρας του Βασιλίσσης Όλγας μεταφέρθηκαν από τη Φλωρεντία στην Ελλάδα. Ακολούθησε δημόσια κηδεία στην Αθήνα και επανενταφιασμός στην οικογενειακή κατοικία του Τατοΐου.
Εξακολούθησε να ασκεί προσεχτική πολιτική καθώς αναπτυσσόταν ο κίνδυνος σύρραξης ανάμεσα στην Μεγάλη Βρετανία και τη Χιτλερική Γερμανία. Διατήρησε τους στενούς δεσμούς του με το Βασιλικό Οίκο της Βρετανίας. Ο Διάδοχος Παύλος τον Ιανουάριο του 1938 επρόκειτο να παντρευτεί την Πριγκίπισσα Φρειδερίκη του Ανοβέρου.
Βασιλεύς της νίκης
Μετά τις ταχύτατες και θριαμβευτικές νίκες του Χίτλερ στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δημιουργήθηκε μεγάλη ένταση ανάμεσα στην Ιταλία του Μουσολίνι - ο οποίος οραματιζόταν τη δική του γρήγορη επικράτηση - και την Ελλάδα του Μεταξά. Τον Οκτώβριο του 1940, η Ιταλία έστειλε τελεσίγραφο στην Ελλάδα ζητώντας από την Αθήνα να της παραχωρήσει στρατηγικά σημεία-κλειδιά της επικράτειάς της. Κατά τη σύρραξη που επακολούθησε, οι Έλληνες εξεδίωξαν τους Ιταλούς εισβολείς από την Ήπειρο και διείσδυσαν στα βουνά της Αλβανίας. Ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄, ως Γενικός Αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, παρέμεινε στην Αθήνα για να προεδρεύει των συσκέψεων του Πολεμικού Συμβουλίου στο Ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας. Ο Διάδοχος Παύλος πραγματοποίησε συχνές επισκέψεις στο μέτωπο.
Ο Ιωάννης Μεταξάς δολοφονήθηκε στις 29 Ιανουαρίου του 1941, και ο Βασιλεύς Γεώργιος ανέθεσε την πρωθυπουργία στον τραπεζίτη Αλέξανδρο Κορυζή. Οι Βρετανοί υποστήριξαν τον Ελληνικό αγώνα κατά της Ιταλίας στέλνοντας ένα μικρό εκστρατευτικό σώμα, αλλά στις 6 Απριλίου του 1941 οι Γερμανοί ήρθαν προς ενίσχυση της Ιταλίας. Η Θεσσαλονίκη έπεσε στις δυνάμεις του Άξονα.

Τρίτη εξορία
Καθώς η κατάσταση χειροτέρευε, πολλά μέλη της Ελληνικής Βασιλικής Οικογένειας αναχώρησαν από την Αθήνα για την Κρήτη στις 22 Απριλίου με ένα Βρετανικό υδροπλάνο τύπου Σάντερλαντ. Ο Βασιλεύς Γεώργιος αναχώρησε για την Κρήτη την ημέρα της ονομαστικής εορτής του, στις 23 Απριλίου. Η Βασιλική Οικογένεια έγινε δεκτή με Γερμανικές επιδρομές. Ύστερα από μια εβδομάδα έντονης αβεβαιότητας, τα περισσότερα μέλη της Βασιλικής Οικογένειας μεταφέρθηκαν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ενώ ο Βασιλεύς Γεώργιος προσπάθησε να παραμείνει στην Κρήτη. Η σθεναρή αντίσταση των Ελληνικών και Βρετανικών στρατευμάτων λίγο έλειψε να αποκρούσει τη Γερμανική από αέρος επίθεση.
Αλλά το Μάιο ο συμμαχικός Διοικητής Στρατηγός Φρέυμπεργκ αποφάσισε την εγκατάλειψη του νησιού. Ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄ και η συνοδεία του ακολούθησαν μιαν εξαντλητική πορεία προς τη νότια ακτή της Κρήτης, περνώντας με μουλάρια μέσα απο βαθιές χαράδρες. Το Βρετανικό αντιτορπιλικό Ντίκοϋ τους μετέφερε στην Αίγυπτο, όπου ζούσε μεγάλη Ελληνική κοινότητα. Στο Βασιλέα Γεώργιο Β΄ απονεμήθηκε το Βρετανικό Μετάλλιο Εξόχου Υπηρεσίας (DSO) για τη γενναιότητα που επέδειξε κάτω από τα εχθρικά πυρά.
Η οικογένεια μετακόμισε από την Αίγυπτο στη Νότια Αφρική, απ' όπου αρκετά σύντομα ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄ και ο Διάδοχος Παύλος αναχώρησαν για το Λονδίνο. Εκεί ίδρυσαν τα γραφεία της εξόριστης κυβέρνησης. Σε συναντήσεις του ο Γεώργιος πίεζε κυβερνήσεις να υποστηρίξουν με κάθε τρόπο την Ελλάδα.
Το Μάιο του 1944, καθώς η πλάστιγγα είχε γείρει κατά των Γερμανών, ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄ προσέφερε την υποστήριξή του στο να δημιουργηθεί μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας σε μια ειδική διάσκεψη στο Λίβανο. Με τη Συμφωνία της Καζέρτα ανάμεσα στον Υπουργό παρα τω Γενικώ Συμμαχικώ Επιτελείω Χάρολντ Μακμίλλαν και τον διορισθέντα από τους Άγγλους πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου το Σεπτέμβριο του 1944, οι Βρετανοί ανέλαβαν να εποπτεύσουν την ομαλή απελευθέρωση της Ελλάδας κατά την αποχώρηση των Γερμανών. Οι Βρετανικές δυνάμεις μπήκαν στην Αθήνα στις 14 Οκτωβρίου του 1944.

Δεκεμβριανά: Ο Γεώργιος σώζει την Ελλάδα!
Το Δεκέμβριο του 1944 ξέσπασε ο β΄ κομμουνιστικός γύρος (Δεκεμβριανά) καθώς οι κομμουνιστές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ συγκρούστηκαν με τις συμμαχικές δυνάμεις στην Αθήνα και πραγματοποίησαν σφαγές 56.373 Ελλήνων & Ελληνίδων! Ο Τσώρτσιλ και ο Υπουργός του των Εξωτερικών Άντονυ Ήντεν έφτασαν αεροπορικώς στην Αθήνα την ημέρα των Χριστουγέννων του 1944 για να οργανώσουν διάσκεψη με σκοπό την πρόληψη της επέκτασης της κομμουνιστικής ανταρσίας. Τρείς εβδομάδες αργότερα επετεύχθη συμφωνία στη Βάρκιζα. Κατόπιν πιέσεων του Τσώρτσιλ στα τέλη του 1944, ο Βασιλεύς Γεώργιος επέμενε να παραμείνουν οι βρετανικές δυνάμεις στην Ελλάδα για να μην πέσει η χώρα στα χέρια των κομμουνιστών. Οι Βρετανοί πίεζαν να διορισθεί Αντιβασιλέας ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός. Ο Δαμασκηνός είχε καλές σχέσεις με το ΕΑΜ και αν διορίζονταν Αντιβασιλεύς περί τα μέσα Δεκεμβρίου 1944 ο β΄ γύρος θα είχε νικήσει-παγιωθεί. Ο Γεώργιος, χάρη στην επιμονή του να παραμείνουν οι βρετανικές δυνάμεις εν Ελλάδι και να μην αναλάβει Αντιβασιλεύς ο Δαμασκηνός έσωσε την Ελλάδα από τους κομμουνιστικούς όνυχες.

Επιστροφή
Ο Βασιλεύς της νίκης
Τα βάσανα της Ελλάδας συνεχίστηκαν και μετά την κατάρρευση της Γερμανίας το 1945. Στις 31 Μαρτίου του 1946 διεξήχθησαν Γενικές Εκλογές - οι πρώτες σε διάστημα δέκα ετών - με την παρουσία Βρετανών, Αμερικανών και Γάλλων παρατηρητών. Τη νίκη πέτυχε ο ευρέως φιλοβασιλικός-λαϊκός συνασπισμός, καταλαμβάνοντας 231 από τις 354 έδρες. Την 1η Σεπτεμβρίου του 1946 διεξήχθη δημοψήφισμα στην οποία το 69% των εκλογέων τάχθηκε υπέρ της επιστροφής του Βασιλέως Γεωργίου Β΄, ο οποίος πέταξε από το Λονδίνο στην Ελευσίνα στις 27 Σεπτεμβρίου του 1946. Ο Διάδοχος Παύλος και η οικογένειά του επέστρεψαν στο σπίτι τους στο Ψυχικό. Η κατοικία του Βασιλέως στο Τατόι είχε υποστεί σημαντικές ζημιές κατά τον πόλεμο.
Ο ανταρτοπόλεμος συνεχιζόταν στα βουνά - αλλά οι ΗΠΑ υποσχέθηκαν στρατιωτική και οικονομική βοήθεια στις χώρες που απειλούνταν από τον κομμουνισμό, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και της Τουρκίας. Σύμφωνα με τις ειρηνευτικές συνθήκες των Παρισίων, το Φεβρουάριο του 1947 τα Δωδεκάνησα παραδόθηκαν στην Ελλάδα από την Ιταλία.

Ο θάνατος του
Το άγχος του πολέμου καθώς και οι πολύωρες συσκέψεις στο γραφείο του με υπουργούς και ευρύτερους παράγοντες για την λήξη του συμμοριτοπολέμου και την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων είχε αποδυναμώσει την υγεία του Βασιλέως Γεωργίου Β΄. Λίγο μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου 1947, όπου πρωτοστάτησε, εξουθενώθηκε και πέθανε από αιφνίδια ανακοπή καρδιάς την 1η Απριλίου του 1947 στα 57 του χρόνια. Καθώς δεν είχε παιδιά, τον διαδέχτηκε ο νεότερος αδελφός του που έλαβε τον τίτλο του Βασιλέως Παύλου Α΄, ορκιζόμενος Βασιλεύς το βράδυ της ημέρας του θανάτου του αδελφού του. 

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Α΄

Βασιλεύς Αλέξανδρος Α΄
Ο Βασιλεύς Αλέξανδρος Α΄ υπήρξε ο τραγικότερος Βασιλεύς της νεότερης ιστορίας της Ελλάδος. Στον λίγο καιρό που βασίλεψε αντί του πατρός του Στρατηλάτου Κωνσταντίνου, διατήρησε την ηπιότητα και την διαλλακτικότητα σε μία Ελλάδα όπου κυβερνείτο δικτατορικά από τον Βενιζέλο με τους Άγγλους και  Γάλλους εντολοδότες του. Μόλις 27 ετών εγκατέλειψε αυτή την ζωή. Ο θάνατος του την συγκεκριμένη χρονική περίοδο ακόμα και στιγμή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί τυχαίος...

Γέννηση-Σπουδές-Στην πρώτη γραμμή του αγώνα
Γεννημένος τον Αύγουστο του 1893, ο Αλέξανδρος ήταν ο δευτερότοκος γιoς του Βασιλέως Κωνσταντίνου ΙΒ΄ και της Βασίλισσας Σοφίας. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από όπου αποφοίτησε το 1912. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως αξιωματικός του πυροβολικού.

Ως Βασιλεύς
Το 1917 ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος δέχτηκε έντονες πιέσεις από τη Γαλλία και τους συμμάχους της στην Αντάντ (Entente), που πολεμούσαν τη Γερμανία. Αν και αρνήθηκε να παραιτηθεί, δέχτηκε ωστόσο να αντικατασταθεί από τον Αλέξανδρο.
Ο τραγικός εστεμμένος
Ο Αλέξανδρος πολύ γρήγορα κατέστη "αιχμάλωτος στο ίδιο του το παλάτι, στην υπηρεσία του οποίου επιτρέπονταν να βρίσκονται μόνο οι εχθροί του πατέρα του και του Βασιλικού Οίκου". Η Ελλάδα είχε βρεθεί, ουσιαστικά, στα χέρια του Πρωθυπουργού της, του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ΙΒ΄ δήλωσε ότι ο Αλέξανδρος θα έπρεπε να βλέπει το θρόνο σαν μια παρακαταθήκη που κρατούσε κατά την απουσία του πατέρα και του μεγαλύτερου αδελφού του.
Τον Ιούλιο του 1917, λίγο μετά την έναρξη της σύντομης βασιλείας του Αλεξάνδρου, η Ελλάδα κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία, την Αυστρο-Ουγγαρία, την Τουρκία και τη Βουλγαρία. Το Μάιο του 1918, τα Ελληνικά στρατεύματα στη Μακεδονία συνέδραμαν τους Γάλλους και Βρετανούς στον πόλεμό τους κατά της Βουλγαρίας. Ο Αλέξανδρος ήταν δημοφιλής με τους αξιωματικούς του Βρετανικού επιτελείου.
Η Ελληνική συμμετοχή στην τελική φάση του "Μεγάλου Πολέμου" προσέφερε το στήριγμα για τις εδαφικές διεκδικήσεις που προέβαλε δυναμικά η χώρα στη Διάσκεψη των Παρισίων, όπου ο Βενιζέλος επιχειρηματολόγησε υπέρ της απόδοσης στην Ελλάδα της Βορείου Ηπείρου και της Ανατολικής Θράκης, του διεθνούς ελέγχου της Κωνσταντινούπολης και της κατάληψης της Σμύρνης και της ενδοχώρας της. Για την Ελλάδα όμως, ο πόλεμος συνεχίστηκε και μετά το 1918 με τις Ελληνικές δυνάμεις να αποβιβάζονται στη Σμύρνη στις 15 Μαΐου του 1919. Ο Βασιλεύς Αλέξανδρος ύψωσε την Ελληνική Σημαία στα Δαρδανέλια (1919).

Γάμος
Στις 4 Νοεμβρίου του 1919, ο Αλέξανδρος παντρεύτηκε την Ασπασία Μάνου, κόρη του Λοχαγού Πέτρου Μάνου – η οποία δεν έλαβε ποτέ τον τίτλο της Βασίλισσας.

Τραγικός θάνατος
Ο Βασιλεύς Αλέξανδρος Α΄ βρέθηκε στην Ανατολική Θράκη τον Ιούλιο του 1920, όταν τα στρατεύματά του κατέλαβαν την Αδριανούπολη, αλλά δεν μετέβη στη Μικρά Ασία, όπου οι Ελληνικές δυνάμεις ξεπέρασαν την αντίσταση του Κεμαλικού στρατού, κατέλαβαν την Προύσα και έφτασαν ως τη Θάλασσα του Μαρμαρά.
Τη δεύτερη εβδομάδα του Οκτωβρίου του 1920, ο Βενιζέλος ζήτησε τη Βρετανική υποστήριξη για την Ελληνική προέλαση προς τη βάση του Στρατηγού Μουσταφά Κεμάλ στην Άγκυρα ώς επόμενο βήμα για την πραγματοποίηση της Μεγάλης Ιδέας, της δημιουργίας δηλαδή ενός Ελληνικού βασιλείου που θα απλωνόταν εκατέρωθεν του Αιγαίου.
Καθώς όμως οι επιχειρήσεις μαίνονταν στα Βαλκάνια, τραγωδία χτύπησε την Ελληνική Βασιλική Οικογένεια. Στις 27 Σεπτεμβρίου, έχοντας μόλις ολοκληρώσει την επισκευή του αυτοκινήτου του στο Τατόι, ο Βασιλεύς Αλέξανδρος έπεσε θύμα ενός παράξενου περιστατικού. Ο σκύλος ενεπλάκη σε καυγά με δύο εξημερωμένες μαϊμούδες και, καθώς ο Βασιλιάς προσπάθησε να χωρίσει τα ζώα, τον δάγκωσε μια μαϊμού στο πόδι. Το τραύμα μολύνθηκε, ακολούθησε η σήψη και τέσσερις εβδομάδες αργότερο, αφού είχαν μεσολαβήσει επτά εγχειρήσεις, ο 27χρονος Βασιλεύς πέθανε στις 25 Οκτωβρίου του 1920. Η κόρη του Αλέξανδρου και της Πριγκίπισσας Ασπασίας, Αλεξάνδρα, γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου του 1921.
Ο θρόνος πέρασε στη Βασίλισσα Προμήτωρ Όλγα, γιαγιά του Αλεξάνδρου, η οποία ανέλαβε την αντιβασιλεία. Ο Βενιζέλος "ηττήθηκε" στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου και εγκατέλειψε τη χώρα. Με το δημοψήφισμα της 5ης Δεκεμβρίου, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού ζήτησε την επιστροφή του Στρατηλάτη Κωνσταντίνου ΙΒ΄, ο οποίος επανήλθε δύο εβδομάδες αργότερα, εν μέσω γενικού ενθουσιασμού.

Προς τιμήν του Αλεξάνδρου Α΄ η πόλις Δεδέαγατς μετονομάστηκε σε Αλεξανδρούπολη. 

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΒ΄ (Ο ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ)

Ο Βασιλεύς-Στρατηλάτης Κωνσταντίνος ΙΒ΄
Ο Βασιλεύς-Στρατηλάτης Κωνσταντίνος IB΄ ήταν το πρόσωπο που ενσάρκωσε την μεγάλη ιδέα, τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά. Υπήρξε ο λαοφιλέστερος Βασιλιάς που πέρασε ποτέ από την ιστορία. Σύντομα όμως οι πολέμιοι του θα επιχειρήσουν να κάμψουν αυτήν την δημοφιλία. Διπλασίασε την Ελλάδα σε έκταση και πληθυσμό και το πλήρωσε με την διπλή εξορία του. 
Ο Κωνσταντίνος ΙΒ΄, πρωτότοκος γιος του Βασιλέως Γεωργίου Α΄ και της Βασίλισσας Όλγας, γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου του 1868 και έλαβε ένα όνομα με μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση για τους Έλληνες και ιδιαίτερα για όσους πατριώτες είχαν ενστερνιστεί τη Μεγάλη Ιδέα ενός ενωμένου Ελληνικού έθνους με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Από το 1884 ως το 1887, ο Κωνσταντίνος, στον οποίο ο πατέρας του είχε δώσει τον τίτλο του Δούκα της Σπάρτης, σπούδασε στη Χαϊδελβέργη της Γερμανίας. 

Οικογένεια
Την 22η επέτειο των γάμων των γονέων του, στις 27 Οκτωβρίου του 1889, ο Κωνσταντίνος παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Σοφία της Πρωσίας. Η Σοφία για την μεταστροφή της στην Ορθοδοξία, διέκοψε σχέσεις με τον αδελφό της-μέλλοντα Αυτοκράτορα της Γερμανίας Γουλιέλμο. Ωστόσο, μετά την εκθρόνιση του Γουλιέλμου (1918) αποκαταστάθηκαν οι σχέσεις τους. Το 1890 γεννήθηκε το πρώτο παιδί τους-Διάδοχος του Θρόνου: ο Γεώργιος Β΄. Ο δευτερότοκος γιος τους, ο μέλλων Βασιλεύς Αλέξανδρος Α΄, γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1893, ενώ ο τρίτος γιος τους, ο μετέπειτα Βασιλεύς Παύλος Α΄, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1901. Η Πριγκίπισσα Ελένη τον Μάιο του 1896. 

Σπουδές & Σχέσεις με την Γερμανία
Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος έτρεφε μεγάλο θαυμασμό για τη Γερμανική στρατιωτική εκπαίδευση. Είχε λάβει εξαιρετική παιδεία. Μερικοί απ’ τους καθηγητές του ήταν ο ελληνιστής Ιωάννης Πανταζίδης, ο μαθηματικός Βασίλειος Λάκων, ο Κων/νος Παπαρρηγόπουλος, ο συνταγματολόγος Στέφανος Στρέιτ. Πραγματοποίησε σπουδές στην ΣΣΕ, στην Ακαδημία Πολέμου του Βερολίνου και μαθήματα Πολιτικών Επιστημών στην Λειψία και την Χαϊδελβέργη. 
Ο Κάιζερ Γουλιέλμος του απονείμει τον βαθμό του ονομαστικού Στρατάρχη του γερμανικού στρατού. Το φθινόπωρο του 1913, λίγο μετά την άνοδό του στο θρόνο, ο Κωνσταντίνος είχε παρακολουθήσει ασκήσεις του γερμανικού στρατού μαζί με τον Κάιζερ. Επίσης, ο Κωνσταντίνος είχε επηρεαστεί από το γεγονός ότι ο Κάιζερ είχε βοηθήσει την Ελλάδα να διατηρήσει τα απελευθερωμένα κατά τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους εδάφη και ιδιαίτερα την Καβάλα.
Αμέσως μετά την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Κάιζερ απεύθυνε έκκληση στον Κωνσταντίνο, πριν την συμμαχία της Τουρκίας και της Βουλγαρίας με τις Κεντρικές Αυτοκρατορίες, για "μία σταυροφορία κατά της σλαβικής επικράτησης στα Βαλκάνια". Αντάλλαγμα μία περιοχή γύρω από το και το Μοναστήρι. Ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε.
Ο Κωνσταντίνος πίστευε πως θα νικήσουν οι Κεντρικές Αυτοκρατορίες τα έτη 1914-1915 όπως αποδεικνύουν τα γερμανικά και αυστροουγγρικά έγραφα που αποκαλύφθηκαν περί τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Το νόημα από αυτά τα έγγραφα ήταν η επιμονή του Κάιζερ για συμμαχία της Ελλάδος με την Γερμανία. Από την πλευρά του ο Κωνσταντίνος εξέφραζε την πεποίθηση του πως η Γερμανία θα νικήσει στον μεγάλο αυτό πόλεμο και ότι "τα συμφέροντα της Πατρίδος ημών επιτάσσουσιν ουδετερότητα". Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος είχε ξεκαθαρίσει ότι σε περίπτωση που η Ελλάδα συμμετείχε στον πόλεμο αυτό θα τασσόταν στο πλευρό της Αντάντ. Ας σημειωθεί πως, από τον Αύγουστο του 1915 η Γερμανία δεν ήθελε ως σύμμαχο της την Ελλάδα!  

Διάδοχος και Αρχηγός του Στρατού
Ο Στρατηλάτης της νεοτέρας Ελλάδος
Το 1897 ξέσπασε ο Ελλητουρκικός πόλεμος. Η Ελλάς ευρισκομένη εις θέσιν πτώχευσης είχε ηττηθεί. Αρχιστράτηγος του πλέον αποδυνανωμένου και αποδιοργανωμένου Ελληνικού Στρατού ο Διάδοχος Κωνσταντίνος. Η τουρκία είχε προελάσει στην Θεσσαλία. Ο Βασιλιάς Γεώργιος έχοντας άριστες σχέσεις με την Ρωσία, ειδοποίησε τον τσάρο να επεμβεί ώστε να σώσει την κατάσταση. Έτσι και έγινε. Η Ρωσία επενέβη και η τουρκία σταμάτησε μέχρι την Λαμία, όπου εκεί οι Μεγάλεις Δυνάμεις (Αγγλία & Γαλλία) έδωσαν υπόσχεση στους τούρκους πως οι Έλληνες θα πληρώσουν πολεμική αποζημίωση. Επίσης επέβαλαν στην Πατρίδα μας τον ΔΟΕ (Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος). Εν τούτοις ο Βασιλεύς Γεώργιος απεφάσισε να αναδιοργανώσει τον Ελληνικό Στρατό και το φθινόπωρο του 1900 διόρισε τον γιο του Διάδοχο Κωνσταντίνο Γενικό Διοικητή του Στρατού προσφέροντας επί μία εννεαετία (μέχρι το 1909 που παρέμεινε στην ίδια θέση) πολύτιμες υπηρεσίες στην Ελλάδα και τα επιτεύγματα του ήταν σημαντικά. Πολεμικές προμήθειες, εκπόνηση επιστρατευτικού σχεδίου, πραγματοποίηση Γυμνασίων, επιμόρφωση και εκπαίδευση των αξιωματικών.
Όμως μία μειοψηφία αξιωματικών στον Ελληνικό Στρατό επιχείρησαν κίνημα με την υποκίνηση των Άγγλων με στόχο την παραίτηση του Διαδόχου και των Πριγκίπων από το Στράτευμα αλλά με ουσιαστικό απώτερο στόχο την κατάργηση της βασιλείας. Για να μην αναγκαστεί ο πατέρας τους, ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄, να τους αποπέμψει από το στράτευμα, οι πρίγκιπες παραιτήθηκαν. Όταν ο Βενιζέλος σχημάτισε την κυβέρνηση του μετά την κατάρρευση του Στρατιωτικού Συνδέσμου, εξέφρασε μεγάλο θαυμασμό για το Διάδοχο Κωνσταντίνο, ο οποίος διορίστηκε Γενικός Επιθεωρητής του Ελληνικού στρατού. 

Ενσαρκωτής του Μαρμαρωμένου Βασιλιά
Απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη από τους Τούρκους κατά το Βαλκανικό Πόλεμο του 1912, έχοντας ηγηθεί των Ελληνικών στρατευμάτων στη Μάχη των Γιαννιτσών την 1η Νοεμβρίου του 1912. Ο Κωνσταντίνος επιτυγχάνει με επιδέξιο αιφνιδιασμό την πτώση του Μπιζανίου και την κατάληψη των Ιωαννίνων. Έπειτα, ανήλθε στο θρόνο μετά το τραγικό γεγονός της δολοφονίας του Γεωργίου Α΄ την 5η Μαρτίου του 1913 στη Θεσσαλονίκη. Ο Κωνσταντίνος γίνεται το πρόσωπο πανεθνικής αγάπης μέχρι και λατρείας. Με τους Α΄ & Β΄ Βαλκανικούς πολέμους, ο Κωνσταντίνος διπλασιάζει την Ελλάδα και με δυναμικότητά του, την πυγμή και τον ρεαλισμό του στην Συνθήκη του Βουκουρεστίου επισημοποιεί τις κατακτήσεις και αρνείται τις οσφυοκαμπτικές και παραχωρητικές αξιώσεις του Βενιζέλου.

Ως Βασιλεύς των Ελλήνων
Σχεδόν ενάμιση χρόνο αργότερα, η Ευρωπαϊκή ήπειρος βυθίστηκε στη δίνη του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Λίγο μετά την έναρξη των εχθροπραξιών τον Αύγουστο του 1914, η προπαγάνδα των Γάλλων και των συμμάχων ξεκίνησαν συντονισμένη επίθεση κατά του Κωνσταντίνου, τον οποίο χαρακτήριζαν γερμανόφιλο και "φίλο και γυναικάδελφο του Κάιζερ". Αυτή η στάση πήγαζε από το γεγονός ότι το φθινόπωρο του 1913, λίγο μετά την άνοδό του στο θρόνο, ο Κωνσταντίνος είχε παρακολουθήσει ασκήσεις του Γερμανικού στρατού μαζί με τον Κάιζερ και είχε από ότι φημολογούνταν προσπαθήσει να διαπραγματευτεί τη λήψη δανείου από τη Γερμανία. Η δε Αγγλία τον χαρακτήριζε από το 1915 "Γλύξμπουργκ" τοπωνύμιο της βασιλικής μας οικογένειας στην Δανία. Ήθελαν να είναι γερμανόηχο για να υποβαθμίζει τον Βασιλιά ως Γερμανό. Η Ελλάδα όμως παρέμεινε ουδέτερη. Όταν, ωστόσο, κατέστη φανερό πως η Τουρκία θα συμμαχούσε με τη Γερμανία, πολλοί Έλληνες θέλησαν να βοηθήσουν τις δυνάμεις της Αντάντ (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και Ρωσία).
Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος αρνήθηκε την πρόταση του Βενιζέλου για παραχώρηση της Ανατολικής Μακεδονίας στην Βουλγαρία έναντι ισομεγέθους μελλοντικού ανταλλάγματος στην Μικρά Ασία. Ο Στρατηλάτης πρότεινε την δημιουργία ανεξαρτήτου κράτους στην Κωνσταντινούπολη και την προστασία των εν Μικρά Ασία ελληνικών πληθυσμών. έφτασε κοντά στο να συνδράμει τη Βρετανία στην εκστρατεία των Δαρδανελίων (Φεβρουάριος-Μάρτιος του 1915) αλλά ο Ιωάννης Μεταξάς, ο εκτελών χρέη αρχηγού του γενικού επιτελείου, τον προειδοποίησε να μην μπεί στον πόλεμο. Ο Βενιζέλος παραιτήθηκε. Προτού όμως γίνει δυνατό να διεξαχθούν εκλογές, τον Ιούνιο του 1915, η υγεία του Βασιλέως Κωνσταντίνου κλονίστηκε.
Ο υπερδιπλασιαστής αλλά αδικημένος
Έπαθε πνευμονία και πλευρίτιδα, και βρέθηκε κοντά στο θάνατο. Μάλιστα, τον είχε εξομολογήσει ιερέας όταν έφεραν κοντά του την ιερή εικόνα της Παναγίας από την εκκλησία της Ευαγγελίστριας στην Τήνο. ‘Ως εκ θαύματος ανέρρωσε, και η σύζυγός του, η Βασίλισσα Σοφία, προσέφερε ένα μεγάλο ζαφείρι σαν τάμα στην εικόνα. Ο Βενιζέλος κέρδισε τις εκλογές του Ιουνίου και το Σεπτέμβριο, καθώς πλήθαιναν οι φόβοι Βουλγαρικής επίθεσης στη Θεσσαλονίκη, κάλεσε – χωρίς τη συναίνεσε του Βασιλέως Κωνσταντίνου – τους Βρετανούς και Γάλλους να στείλουν στρατεύματα στην πόλη. Ο Βασιλεύς τελικά δέχτηκε να επιστρατεύσει 18.000 εφέδρους, ως προφύλαξη για το ενδεχόμενο Βουλγαρικής επίθεσης. 
Ο Βενιζέλος φέρνει στην Ελλάδα αντισυνταγματικά αγγλογαλικά στρατεύματα στην Βόρεια Ελλάδα. Αυτό τον έφερε σε ρήξη με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και παραιτήθηκε. Η γενική διοίκηση των γαλλοβρετανικών δυνάμεων στη Θεσσαλονίκη ανατέθηκε στο Γάλλο Στρατηγό Σαράι (Sarail) που ήταν ένθερμος αντιμοναρχικός. Οι τρόποι του δεν άρεσαν στο Βασιλέα Κωνσταντίνο. “Δεν δέχομαι να μου συμπεριφέρονται ώς να ήμουν ιθαγενής φύλαρχος,” έλεγε. Ο Σαράι προσεταιρίστηκε μέρος της εξουσίας του Βασιλέως, και παρά τη δηλωμένη ουδετερότητα της Ελλάδας ενθάρρυνε τη στρατολόγηση ενός Ελληνικού "εθνικού στρατού" για να πολεμήσει τους Βούλγαρους, οι οποίοι με την βοήθεια των Ανταντικών είχαν καταλάβει την ανατολική Μακεδονία. Ενώ επικρατούσε γενική ένταση, εμπρηστές χτύπησαν το κτήμα του Βασιλέως στο Τατόι, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές και το θάνατο 18 ανθρώπων. Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος με τη Βασίλισσα Σοφία και την οικογένειά τους κατάφεραν να ξεφύγουν ακολουθώντας ασφαλή μονοπάτια μέσα από το δάσος. Την 1η Δεκεμβρίου του 1916, ένα ξέσπασμα βίας από Γάλλους ναύτες και Βρετανούς πεζοναύτες (που οδήγησε στο βομβαρδισμό των Ανακτόρων στην Αθήνα) επέφερε την οριστική ρήξη ανάμεσα στο Βασιλέα Κωνσταντίνο και τις δυνάμεις της Αντάντ, οι οποίες επέβαλαν ναυτικό αποκλεισμό στην Ελλάδα.

Η πρώτη εξορία
Οι Γάλλοι, συνεπικουρούμενοι από το νέο Βρετανό Πρωθυπουργό Λόυντ Τζώρτζ, απαίτησαν από τον Κωνσταντίνο να εγκαταλείψει το θρόνο του προκειμένου να άρουν τον αποκλεισμό τον Μάιο του 1917. Ο πρωτότοκος γιός του Κωνσταντίνου, ο Διάδοχος Γεώργιος, θεωρήθηκε ακατάλληλος για τη διαδοχή καθώς είχε υπηρετήσει στο γερμανικό στρατό. Έτσι ο Κωνσταντίνος έδωσε τη θέση του στο δευτερότοκο γιο του Αλέξανδρο, χωρίς να παραιτηθεί επισήμως. Ο Βενιζέλος, με την βοήθεια των γαλλικών όπλων και τηλεβόλων εγκαθίδρυσε δικτατορικό καθεστώς με επαναφορά μίας Βουλής που δεν ανταποκρινόταν στην βούληση του Ελληνικού λαού για προκάλυμμα των αντισυνταγματικών του πράξεων.
Τον Ιούλιο του 1917, η Ελλάδα κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία, την Τουρκία και τη Βουλγαρία. Τα Ελληνικά στρατεύματα πολέμησαν θαρραλέα πλάι στους Βρετανούς στη Λίμνη Δοϊράνη στη Μακεδονία, και συνέβαλαν στην τελική επικράτηση της Αντάντ.
Τον Ιούλιο του 1920 υπεγράφη η ανυπόστατη και ανεφάρμοστη Συνθήκη των Σεβρών. Και ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διεθνείς πολιτικοί ελιγμοί, ο Βασιλεύς Αλέξανδρος της Ελλάδας δαγκώθηκε από μια μαϊμού στο πόδι. Η πληγή μολύνθηκε, επήλθε σήψη και ο Βασιλεύς Αλέξανδρος πέθανε ύστερα από ένα μήνα στο 27ο έτος της ηλικίας του.
Ο Κωνσταντίνος, απ΄ την πικρή εξορία, ζήτησε από τον Βενιζέλο να επιστρέψει για λίγες ώρες με την οικογένειά του στην Ελλάδα για την κηδεία του γιου του. Ο Βενιζέλος αρνήθηκε και ο Στρατηλάτης όταν το έμαθε σήκωσε τα χέρια του στον ουρανό και είπε: "Πάτερ επουράνιε, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι"!!!
Κι, όταν μερικές ώρες αργότερα ο τριτότοκος γιος του Παύλος τον ρωτούσε τι σχεδιάζει να πράξει, ο εξόριστος Βασιλεύς Κωνσταντίνος ΙΒ΄ παρέπεμπε τον 19χρονο Πρίγκιπα στην ευαγγελική ρήση: "Μη ουν μεριμνήσετε εις την αύριον' η γαρ αύριον' η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής' αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής"...!

Η επαναφορά στον θρόνο
Ο Βενιζέλος, μία εβδομάδα πριν την είσοδο των Ελληνικών Στρατευμάτων στην Κων/πολη, στήνοντας εκλογές την 1η Νοεμβρίου 1920, ηττήθηκε ώστε να επομισθούν την Μικρασιατική καταστροφή οι βασιλόφρονες και εγκατέλειψε τη χώρα.
Με δημοψήφισμα στις 20 Νοεμβρίου του 1920, ο Ελληνικός λαός επέλεξε με 1.010.783 ψήφους έναντι 10.883 την επάνοδο του Στρατηλάτη Κωνσταντίνου, ο οποίος επέστρεψε θριαμβευτικά δύο εβδομάδες αργότερα. Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ήταν αντίθετος με τη συνέχιση του πολέμου με την Τουρκία. Ωστόσο η κατάσταση τον ανάγκασε να συναινέσει. Στις 29 Μαΐου του 1921 (ημέρα συμβολική), αναχώρησε για να αναλάβει την αρχιστρατηγία του στρατού στη Μικρά Ασία. Τον ακολουθούσε ο αδελφός του Πρίγκιπας Ανδρέας (πατέρας του Δούκα του Εδιμβούργου) με τον πρωτότοκο γιο του Πρίγκιπα Νικόλαο.
Ο μεγαλόψυχος ηγέτης
Εκεί, τέθηκε επί κεφαλής του Ελληνικού Στρατού επί 4 μήνες φτάνοντας κοντά στην Άγκυρα (μάχη στον Σαγγάριο). Όμως ο διεθνής σιωνισμός που ήλεγχε τους δήθεν "συμμάχους" μας, ο Βενιζέλος, η Άμυνα Β΄, το ΚΚΕ, η αντιπολίτευση και ορισμένοι ελάχιστοι-σχεδόν μηδαμινοί λαθασμένοι χειρισμοί της τότε κυβερνήσεως μας οδήγησαν στην Μικρασιατική καταστροφή.
Τον Σεπτέμβριο του 1921 η υγεία του Βασιλέως επιδεινώθηκε και επέστρεψε στην Αθήνα. Τον Αύγουστο του 1922 ο Ελληνικός στρατός ηττήθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι στις 27-29 Αυγούστου του 1922 μπήκαν στη Σμύρνη και τη λεηλάτησαν με μεγάλη βαρβαρότητα. Τη μερική εκκένωση της Σμύρνης παρακολούθησε ως νεαρός αξιωματικός του ναυτικού πάνω στο καταδρομικό "Έλλη" ο Πρίγκιπας, και μετέπειτα Βασιλεύς, Παύλος. Εκεί είδε όλη την βαρβαρότητα των τούρκων αλλά και των δήθεν "συμμάχων" μας!

Η δεύτερη εξορία του
Οι ριψάσπιδες των μικρασιατικών υψιπέδων κινηματίες Πλαστήρας και Γονατάς, με την συνεργασία του αντιπλοιάρχου Φωκά αξιώνουν την παραίτηση του Βασιλέως-Στρατηλάτη Κωνσταντίνου ΙΒ΄, διάλυση της Βουλής και σχηματισμό φιλοανταντικής κυβέρνησης για την διεξαγωγή εκλογών.
Ο Βασιλεύς μη θέλοντας να γίνει η χώρα του πεδίο εμφύλιας σύγκρουσης και αδελφικής αιματοχυσίας, αντέγραψε τον υψηλόφρονα εαυτό του του 1917 και παραιτήθηκε υπέρ του Διαδόχου Γεωργίου του Β΄.
Ο Γεώργιος Β΄ μετά από λίγες ώρες ορκίστηκε και οι επαγγελματίες κινηματίες κατέλαβαν την Αθήνα. Οι εξτρεμιστές υπό τον Θεόδωρο Πάγκαλο ξεκινούν το όργιο των διώξεων, με πρώτο βήμα την σύλληψη των "Εξι" (Γούναρη, Πρωτοπαπαδάκη, Μπαλτατζή, Χατζηανέστη, Στράτου & Θεοτόκη) και των Γούδα και Στρατηγού με την απλή, εύκολη και άσχετη δικαιολογία της "εσχάτης προδοσίας"!
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1922, ο Στρατηλάτης Βασιλεύς μετά της Βασιλίσσης Σοφίας και των αδελφών του προσκύνησαν τους τάφους των Βασιλέων Γεωργίου του Α΄ και Αλεξάνδρου του Α΄. Εκείνοι την ώρα χιλιάδες πολίτες με δάκρυα στα μάτια και ψυχικό σπαραγμό, καταφανώς συγκεκινημένοι, ήρθαν στο Τατόι να τους αποχαιρετήσουν. Τελευταίοι παρουσιάστηκαν οι άνδρες της Βασιλικής Φρουράς. Ο Κωνσταντίνος έσφιξε ένα ένα τα χέρια τους, ευχόμενος με συγκίνηση υγεία και ευτυχία! Η φωνή του ράγισε και οι στρατιώτες έκλαιγαν με λυγμούς. Τον κατευόδωσαν με τις φράσεις:
"Να πας στο καλό Βασιλιά μας". "Δεν πρόκειται να σε ξεχάσουμε ποτέ". "Ο Θεός μαζί σου".
Έπειτα το Βασιλικό ζεύγος επέβη αυτοκινήτου όπου έπεσαν όλοι πάνω του για να χαιρετήσουν, να φιλήσουν για τελευταία φορά το χέρι του Βασιλέως και της Βασιλίσσης.
Το πλοίο "Πατρίς" τους παρέλαβε. Είχε ήδη πέσει η νύκτα. Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος για τελευταία φορά αντίκριζε την πολυαγαπημένη του Πατρίδα, την Ελλάδα...
Ο Ιωάννης Μεταξάς αποκάλυψε τι ακριβώς του είπε ο Στρατηλάτης κατά την τελευταία τους συνάντηση:
"Θα φύγω αφού νομίζουν ότι η παρουσία μου εις μίαν μικράν γωνίαν του δάσους ενοχλεί... Και αφού εσιώπησε πάλι με εφώναξε με δακρυσμένα τα μάτια και μου είπε: Εσύ θα ζήσης και θα σταδιοδρομήσης εις τον τόπον μας. Κάποια μέρα θα έλθης στα πράγματα. Είμαι βέβαιος γι΄ αυτό και δια τούτο σε παρακαλώ άμα ανέβης εις την εξουσία να με φέρης πίσω. Είναι το μόνο πράγμα που σου ζητώ. Θέλω να΄ ρθώ στο Τατόι και να πεθάνω στην Ελλάδα!"
Έτσι άδοξα θα τελειώσει η Βασιλεία του Κωνσταντίνου του υπερδιαπλασιαστή της Ελλάδος και πολεμίου των συμφερόντων και των ραδιουργιών. Ενός μεγάλου Έλληνος. Τέσσερις μήνες αργότερα, στις 11 Ιανουαρίου του 1923, ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος Α΄ πέθανε πάμφτωχος σε ένα ξενοδοχείο στο Παλέρμο της Σικελίας.

Η προσωπικότητα του Στρατηλάτη
Ένας απλός και δυναμικός ηγέτης με ρεαλισμό, στρατιωτική ευφυία και κατασταλαγμένες απόψεις. Αποφασιστικός, πατριώτης, βαθιά πιστός στον ΘΕΟ. Με έναν, χάρις αυτόν, το Επιτελείο του και την κυβέρνηση Θεοτόκη, καλύτερο και εξοπλισμένο Στρατό υπερδιπλασίασε την Ελλάδα και βρέθηκε εξευτελισμένος, ταπεινωμένος και δύο φορές εξορισμένος.

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄

Βασιλεύς Γεώργιος Α΄
Ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ υπήρξε ο γενάρχης του βασιλικού οίκου στην Ελλάδα και ο μακροβιότερος βασιλιάς της Ελλάδας, από το 1863 μέχρι 1913. Ήταν ο δεύτερος κατά σειρά Βασιλιάς της νεότερης Ελλάδας μετά τον Όθωνα και απόγονος του τελευταίου Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου.

Τα πρώτα χρόνια και η εκλογή του ως νέος Βασιλιάς της Ελλάδος
Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη στις 24 Δεκεμβρίου 1845 και ήταν δευτερότοκος γιος του πρίγκιπα και μετέπειτα Βασιλιά της Δανίας Χριστιανού Θ΄.
Μετά το αγγλοκίνητο πραξικόπημα που εκδίωξε τον Όθωνα από τον βασιλικό θρόνο της Ελλάδας, έπρεπε να βρεθεί νέος ηγεμόνας για τη χώρα. Αρχικά οι Έλληνες, υπό τις βρετανικές διπλωματικές ίντριγκες, ήταν υπέρ του δευτερότοκου γιου της Βασίλισσας Βικτωρίας, Πρίγκιπα Αλφρέδου, αλλά οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν ήδη δεσμευτεί με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1832 να μην ανέλθει στο θρόνο της Ελλάδας γόνος καμιάς δικής τους βασιλικής οικογένειας. Νωρίτερα (Νοέμβριος 1862) διεξήχθη δημοψήφισμα για την εκλογή νέου βασιλιά. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, όπως αυτά επικυρώνονται αργότερα με ψήφισμα της Εθνικής Συνέλευσης (22 Ιανουαρίου 1863), από τις 244.202 ψήφους οι 230.016 είναι υπέρ του Άγγλου πρίγκιπα Αλφρέδου.
Ωστόσο αποφασίστηκε να δοθεί ο θρόνος στον Γεώργιο, δευτερότοκο γιο του μετέπειτα (1863) Βασιλιά της Δανίας Χριστιανού Θ΄, εκ του Δανικού Βασιλικού Οίκου των Χριστιανών (όχι Γλύξμπουργκ). Όταν του ζητήθηκε να έρθει στην Ελλάδα ως νέος Βασιλιάς απάντησε: “Βεβαίως και θέλω. Θέλω να ζήσω και να πεθάνω ως Έλληνας”!!!
Στις 24-28 Νοεμβρίου διεξήχθησαν εκλογές για την ανάδειξη αντιπροσώπων στη Συντακτική Συνέλευση (γνωστή ως «Η εν Αθήναις Β’ Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις»). Στις 18 Μαρτίου 1863 εκδόθηκε το Ψήφισμα της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως:
H εν Αθήναις Β΄ των Ελλήνων Συνέλευσις:
α) Αναγορεύει παμψηφεί τον πρίγκιπα της Δανίας Χριστιανόν, Γουλιέλμον, Φερδινάνδον, Αδόλφον, Γεώργιον, δευτερότοκον υιόν του πρίγκιπος Χριστιανού της Δανίας, συνταγματικόν βασιλέα των Ελλήνων υπό το όνομα Γεώργιος Α΄ Βασιλεύς των Ελλήνων…
β) Οι νόμιμοι διάδοχοι αυτού θέλουσι πρεσβεύει το Ανατολικόν Ορθόδοξον δόγμα.
γ) Τριμελής επιτροπή εκλεχθησομένη υπό της Εθνοσυνελεύσεως θέλει μεταβεί είς την Κοπεγχάγην και προσφέρει αυτώ εν ονόματι του Ελληνικού Έθνους το Στέμμα.
Κατά την ορκωμοσία του ενώπιον της Εθνοσυνέλευσης της 31ης Οκτωβρίου 1863, δήλωσε:
"Εις το όνομα της ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος ορκίζομαι να προστατεύω την επικρατούσαν θρησκείαν των Ελλήνων, να διατηρώ και να υπερασπίζομαι την ανεξαρτησίαν, την αυτονομίαν και την εδαφικήν ακεραιότητα του Ελληνικού κράτους και να τηρώ τους νόμους αυτού".
Αξιοσημείωτο είναι ότι στο Ψήφισμα αυτό ο Γεώργιος αποκαλείται Βασιλεύς των Ελλήνων, κατόπιν προτροπής του ιδίου, και όχι Βασιλεύς της Ελλάδας, όπως ονομαζόταν ο Όθων. Ο Γεώργιος Α΄ παρέμεινε στο θρόνο για τα επόμενα 50 περίπου έτη.

Ο Γεώργιος μεγαλώνει την Ελλάδα χωρίς πόλεμο
Ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ διαπραγματεύτηκε επιτυχώς την απόκτηση των Ιονίων Νήσων (Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Ιθάκη) και των Κυθήρων, που βρίσκονταν υπό βρετανική κατοχή κατά τη διάρκεια των προηγούμενων 48 ετών. Ως δώρο στον νέο Βασιλιά η Αγγλία παραχωρεί τα Επτάνησα στην Ελλάδα (1864).
Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878) διαμέλιζε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και δημιουργούσε ένα τεραστίων διαστάσεων βουλγαρικό κράτος. Ο Γεώργιος προσπαθεί να αποσπάσει νέα εδαφικά οφέλη στην Ελλάδα χωρίς πόλεμο. Πιέζει τον Γερμανό καγκελάριο Ότο φον Μπίσμαρκ για να ενισχυθεί η Ελλάδα εν όψει του σλαβικού επεκτατικού σχεδίου. Επισκέπτεται Βερολίνο, Βιέννη, Λονδίνο και Αγία Πετρούπολη. Ο Μπίσμαρκ είναι ο μόνος που υποστηρίζει τον Γεώργιο και εξανάγκασε τον Σουλτάνο να αποδεχθεί τις ελληνικές αξιώσεις. Πράγματι στην Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης (1881) η Ελλάδα απέκτησε Θεσσαλία και το κομμάτι της Άρτας.

Οικογένεια
Το 1867, ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ παντρεύτηκε τη Μεγάλη Δούκισσα Όλγα της Ρωσίας, η οποία ήταν μόλις 16 ετών όταν γεννήθηκε ο πρώτος τους γιός, ο Κωνσταντίνος, τον Αύγουστο του 1868.
Αναγνωρίζοντας τη μεγάλη συμβολή του Βασιλέως Γεωργίου στην παραχώρηση, εκ΄ μέρους της Μεγάλης Βρετανίας, των Ιονίων Νήσων, ο δήμος των Κερκυραίων δώρισε στο Βασιλέα και την οικογένειά του δύο σπίτια στο νησί – ένα εκ των οποίων η θερινή κατοικία, γνωστή ως “Μον Ρεπό”. Επιπλέον απέκτησε ένα εξοχικό κοντά στην Αθήνα – το κτήμα του Τατοΐου, 24 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας. Για την οικογένεια, το Τατόι αποτελούσε το “πραγματικό τους σπίτι”.
Ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ απέκτησε 8 παιδιά. Ο τέταρτος γιός του, ο Ανδρέας, γεννημένος το 1882, ήταν ο πατέρας του Δούκα του Εδιμβούργου (γεννήθηκε το 1921) ο οποίος παντρεύτηκε την Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Ο πρωτότοκος γιός του Βασιλέως Γεωργίου, ο Κωνσταντίνος, παντρεύτηκε την Πριγκίπισσα Σοφία της Πρωσίας, αδελφή του Κάιζερ Βίλχελμ Β΄ της Γερμανίας. Οικογενειακή αρχή στο βασιλικό οικόσημο είναι “Ισχύς Μου η Αγάπη του Λαού”.


Τα χρόνια της Βασιλείας του
Δεν άργησε να αναδειχθεί δημοφιλής και προσιτός μονάρχης. Ένας σχολιαστής της εποχής του παρατηρούσε: "Μόνος του περιδιαβαίνει τους δρόμους πεζός με τους νεαρούς του φίλους, χαιρετώντας τους πάντες – σταματώντας για να συζητήσει με τον κόσμο, επισκεπτόμενος τη λαχαναγορά". Κάθε Κυριακή, παρακολουθούσε τη Θεία Λειτουργία. Σεβόταν την ευλαβική στάση των υπηκόων του προς τις εικόνες των Αγίων και αναγνώριζε ότι οι κληρονόμοι και διάδοχοί του οφείλουν να είναι μέλη της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Το 1864, ένα έτος μετά την διαδοχή του, η Εθνοσυνέλευση αποφάσισε την ψήφιση νέου Συντάγματος. Η εξασφάλιση άμεσης, μυστικής και καθολικής ψηφοφορίας για την ανάδειξη της Βουλής καθιστούσε την Ελλάδα, τυπικά, ένα εκ των δημοκρατικότερων κρατών της Ευρώπης. Υπήρχαν όμως δυσκολίες όσον αφορά την επίτευξη σταθερότητας. Από το 1864 έως το 1911 προέκυψαν 70 κυβερνήσεις κατόπιν 21 εκλογικών αναμετρήσεων. Οι πολιτικάντηδες αυτού του τόπου αναδείχθηκαν βαρόνοι του ρουσφετιού και της φαυλότητας και εμφύτευσαν μία νέα νοοτροπία στον λαό που δυστυχώς του άρεσε.
Με τη συνθήκη του Λονδίνου της 1/13 Ιουλίου 1863, ορίστηκε ότι οι διάδοχοι του Γεωργίου θα πρέσβευαν το ορθόδοξο δόγμα και η ενηλικίωσή του (είχε γεννηθεί το 1845), για να μήν επαναληφθεί ο θεσμός της Αντιβασιλείας, θα οριζόταν αμέσως.
Ο Γεώργιος, αφού επισκέφτηκε το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο την Αγία Πετρούπολη, το Λονδίνο και το Παρίσι, έφτασε στον Πειραιά στις 30 Οκτωβρίου. Στην πρώτη προκήρυξή του προς τον Ελληνικό Λαό, διαβεβαίωνε ότι θα τηρήσει τους νόμους του κράτους και “προ πάντων το Σύνταγμα” και ότι θα επιδίωκε να γίνει η Ελλάδα “πρότυπον Βασιλείου εν τη Ανατολή”.
Τον Ιούλιο του 1874, ο Χαρίλαος Τρικούπης αρθρογραφούσε βίαια κατά του Γεωργίου, υποστηρίζοντας ότι ο Γεώργιος κυβερνούσε προσωπικά με διάφορες κυβερνήσεις μειοψηφίας της αρεσκείας του και η βασιλική εύνοια ήταν το απαραίτητο προσόν για την εξασφάλιση της εξουσίας. Ο Τρικούπης πρότεινε την καθιέρωση της Αρχής της Δεδηλωμένης, δηλαδή της αρχής εκείνης όπου ο Βασιλιάς διορίζει πρωθυπουργούς μόνον όσους διέθεταν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία δηλ. είχαν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.
Η μεγάλη ευελιξία του Γεωργίου φάνηκε από τον τρόπο που αντέδρασε στην επίθεση. Μετά από μια παρατεταμένη κρίση λόγω αποκαλύψεων για δωροδοκίες υπουργών, κάλεσε τον Τρικούπη και έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και διακήρυξε την πρόθεσή του να εφαρμόζει την Αρχή της Δεδηλωμένης.
Κατά την βασιλεία του Βασιλέως Γεωργίου, εγκαινιάστηκαν οι εργασίες για τον Ισθμό της Κορίνθου, οι οποίες αποπερατώθηκαν τον Αύγουστο του 1893. Επιπλέον, ο Βασιλεύς υπήρξε αρωγός της αναγέννησης των Ολυμπιακών Αγώνων, στηρίζοντας την εκστρατεία του Βαρόνου Ντε Κουμπερτέν. Οι πρώτοι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες έλαβαν χώρα στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1896. Το 1906, ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ υποστήριξε τη διεξαγωγή των αγώνων της 10ης Ολυμπιακής Επετείου στο ειδικά κατασκευασμένο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας. Πενήντα τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς του 1960, ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος Β΄, ο δισέγγονος του Βασιλέως Γεωργίου Α΄, επρόκειτο να κερδίσει το Χρυσό Μετάλλιο στην ιστιοπλοΐα έξω από την Νεάπολη.

Η φιλανθρωπική δραστηριότητα της Βασίλισσας Όλγας
Βασιλείς Γεώργιος & Όλγα


Ο Βασιλεύς Γεώργιος και η Βασίλισσα Όλγα αφίχθησαν στην Ελλάδα στις 11 Νοεμβρίου του 1867. Γνωρίζοντας τις αυξημένες ανάγκες του Ελληνικού λαού ζητούν να μην γίνει η οποιαδήποτε δαπάνη για τον εορτασμό της άφιξης της Βασίλισσας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Βασιλεύς Γεώργιος σε σχετικό τηλεγράφημά του «… Ήθελεν είσθαι λίαν ευχάριστον εις ημάς, αν το προς το σκοπόν τούτο αφιερωθέν ποσόν ελάμβανεν έτερον προσδιορισμόν, σύμφωνον προς τας μεγάλας δυστυχίας, τας οποίας οφείλομεν να ανακουφίσωμεν…».
Πράγματι εκείνη την περίοδο η Ελλάδα αντιμετώπιζε μεγάλες «δυστυχίες». Από την πρώτη στιγμή η Βασίλισσα Όλγα άρχισε να επιτελεί σπουδαίο και αναγκαίο έργο. Κύριο μέλημα της νεαρής Βασίλισσας ήταν η ανακούφιση των συνανθρώπων της, η καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης, η ανάδειξη του ρόλου των γυναικών στην ελληνική κοινωνία καθώς και η ενδυνάμωση της Ορθοδοξίας. Η παρουσία της και η συνεισφορά της στις δύσκολες ώρες που κλήθηκε να περάσει ο Ελληνικός λαός (Ελληνοτουρκικός Πόλεμος, Βαλκανικοί Πόλεμοι) ήταν συνεχής και ανεκτίμητη.
Η καθημερινή της ασχολία ήταν οι φιλανθρωπικές τις δραστηριότητες, τις οποίες χρηματοδοτούσε, ως επί το πλείστον, από δικά της κεφάλαια.
Το έργο της Βασίλισσας Όλγας, η σεμνότητά της καθώς και η πίστη της, την κατέστησαν ιδιαίτερα λαοφιλή.

Από τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο στο Γουδί
Το 1896 ξέσπασε κρίση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας με αντικείμενο την Κρήτη. Τα βαθύτερα αίτια είναι όταν ο πρωθυπουργός Δηλιγιάννης ζήτησε κούρεμα του ελληνικού χρέους από τους σιωνιστές τραπεζίτες. Αυτοί αρνήθηκαν το κούρεμα και με τις ραδιουργίες ενέπλεξαν την Ελλάδα σε πόλεμο, παρά τις προειδοποιήσεις και τις αντιρρήσεις του Γεωργίου. Η Τουρκία διέθετε την υποστήριξη του Κάιζερ Βίλχελμ Β΄ της Γερμανίας, αδελφού της Σοφίας της Πρωσίας, νύφης του Βασιλέως Γεωργίου. Κατά την υποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων στη Λάρισα, ο Γεώργιος ζήτησε τη μεσολάβηση του Νικολάου Β΄ της Ρωσίας. Έτσι σταμάτησε η τουρκική προς την Αθήνα προέλαση.
Οι Προστάτιδες Δυνάμεις εξασφάλισαν την υπογραφή συνθήκης ειρήνευσης στην Κωνσταντινούπολη – η οποία επέτρεπε στην Ελλάδα τη διατήρηση της Θεσσαλίας. Επιπλέον οριζόταν η καταβολή δυσβάσταχτης για το Βασίλειο της Ελλάδας αποζημιώσεως στην Τουρκία. Η τήρηση της τάξης στην Κρήτη ανατέθηκε σε μια διεθνή δύναμη – συναποτελούμενη από Βρετανικά, Γαλλικά, Ρωσικά και Ιταλικά στρατεύματα. Το νησί διατηρούσε την αυτονομία του εντός των ορίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – ενώ, παράλληλα, διατηρούσε δεσμούς με το βασίλειο της Ελλάδας μέσω του Πρίγκιπα Γεωργίου (δευτερότοκου γιού του Βασιλέως Γεωργίου Α΄), ο οποίος διορίστηκε Ύπατος Αρμοστής στα Χανιά.
Το 1906, ο Πρίγκιπας Γεώργιος παραιτήθηκε, έχοντας φανεί ανεκτικός και διαλλακτικός Κυβερνήτης. Οι Κρήτες όμως πολιτικοί επιθυμούσαν στενότερες σχέσεις με την Ελλάδα με εξαίρεση τον Ε. Βενιζέλο. Όταν οι “Νεότουρκοι” (Τούρκοι αξιωματικοί του στρατού) κατέλαβαν την εξουσία στην Κωνσταντινούπολη το 1908, η Συνέλευση της Κρήτης διακήρυξε την ένωσή της με την Ελλάδα.
Ο εθνομάρτυς Γεώργιος
Εν μέσω του τεταμένου αυτού κλίματος, αντιφρονούντες κατώτεροι αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού, με επικεφαλής τον Λοχαγό Ζορμπά, ίδρυσαν τον αντιβασιλικό Στρατιωτικό Σύνδεσμο. Τον Αύγουστο του 1909, εκδηλώθηκε το αγγλοκίνητο κίνημα υπό την αρχηγία του συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά, αρχηγού του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Τα αιτήματα των κινηματιών ήταν κάθε άλλο παρά ριζοσπαστικά, ωστόσο όσον αφορά τη Δυναστεία απαιτούσε την απομάκρυνση των Πριγκίπων από το στράτευμα. Για να μην φέρουν σε δύσκολη θέση τον πατέρα τους, οι βασιλικοί γόνοι παραιτήθηκαν των καθηκόντων τους. Ο Γεώργιος Α΄, καθ΄ υπόδειξιν του Συνδέσμου, κάλεσε τον Βενιζέλο να προβεί στο σχηματισμό κυβέρνησης με το νέο Φιλελεύθερο Κόμμα του και ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος λύθηκε. Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος διορίσθηκε εκ νέου αξιωματικός του στρατού. Το διεθνές κύρος του Βασιλέως Γεωργίου ενισχύθηκε, αφού δοκιμάστηκε από μια σειρά επαναλαμβανόμενων κρίσεων τις οποίες χειρίστηκε επιδέξια.
Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο θάνατος του


Μετά τον ξαφνικό πόλεμο μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας το 1911 με αντικείμενο τα τουρκικά εδάφη στην Λιβύη, η Ελλάδα ενεπλάκη στις επακόλουθες ταραχές στα Βαλκάνια ενάντια στην Τουρκική κυριαρχία και επιρροή. Το Μαυροβούνιο, η Σερβία, η Βουλγαρία και η Ελλάδα ένωσαν τις δυνάμεις τους και κήρυξαν πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον Οκτώβριο του 1912. Η καθοριστικής σημασίας μάχη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δόθηκε στα Γιαννιτσά. Μετά την επιτυχή έκβασή της, ο Διάδοχος Κωνσταντίνος προχώρησε νικητής προς την Θεσσαλονίκη και έκανε την είσοδό του στην πόλη στις 9 Νοεμβρίου 1912 – προλαμβάνοντας έτσι εγκαίρως τους αμφιταλαντευόμενους συμμάχους του, τους Βουλγάρους.
Ο Βασιλεύς Γεώργιος έφθασε στην Θεσσαλονίκη δυο μέρες αργότερα για να οδηγήσει τα νικηφόρα στρατεύματα στην πόλη από κοινού με τον Διάδοχο Κωνσταντίνο και τους υπόλοιπους πρίγκιπες. Για τον Βασιλέα Γεώργιο, η είσοδος στην πόλη της Θεσσαλονίκης ήταν μία από τις πιο σημαντικές στιγμές της βασιλείας του. Ο Πρίγκιπας Νικόλαος (τρίτος κατά σειρά γιός του Βασιλέως Κωνσταντίνου) ορίσθηκε στρατιωτικός διοικητής της πόλης.
Κατά τραγικό τρόπο, δυο μήνες πριν την προσωρινή λήξη του πολέμου, στις 18 Μαρτίου 1913, ο Βασιλεύς Γεώργιος δολοφονήθηκε από έναν ψυχικά διαταραγμένο Έλληνα ονόματι Αλέξανδρο Σχινά καθώς έκανε τον απογευματινό του περίπατο. Το χέρι οπλίστηκε από μία φιλοτουρκική μειονότητα. Πυροβολήθηκε κοντά στον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης. Ο Βασιλεύς Γεώργιος κηδεύτηκε δημόσια στην Αθήνα στις 2 Απριλίου 1913, και θάφτηκε στην οικογενειακή του κατοικία στο Τατόι. Ήταν 67 ετών. Η σορός του Γεωργίου ταριχεύθηκε και για πολλές μέρες εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα. Μεταφέρθηκε στον Πειραιά και στις 20 Μαρτίου και κηδεύτηκε στο βασιλικό ανάκτορο στο Τατόι.

Η προσωπικότητα του Βασιλέως Γεωργίου του Α΄
Η διαλλακτικότητα και η ψυχραιμία του, του επέτρεψε, να διατηρεί ανοιχτές γραμμές με το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόσμου και έχοντας ιδιαίτερα μεγάλη δημοφιλία η εξουσία του παρέμενε πάντοτε σεβαστή. Πολέμιος του ρουσφετιού, ήπιος και αυστηρός στις κρίσιμες εθνικές στιγμές. Η προσπάθεια του να συνετίσει τους πολιτικούς πάντα έβρισκε αντίθετους τους χειριστές της εξουσίας και μέσω των εφημερίδων τους λοιδορούσαν τον Γεώργιο. Γεγονός όμως είναι πως ουδέποτε κατάφερε να φανατίσει τον ελληνικό λαό υπέρ ή εναντίον του, επί των ημερών του το πρόσωπο του Βασιλιά δεν είχε ένθερμους οπαδούς, ούτε εχθρούς. Η αγάπη του για την πρωτεύουσα της Ελληνικοτάτης Μακεδονίας, της νύμφης του Θερμαικού την Θεσσαλονίκη κατέληξε στην δολοφονία. Το αίμα του επισφραγίζει την Ελληνική επανάκτηση της Θεσσαλονίκης.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΔΡΟ ΒΑΣΙΛΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Πρώτα απ΄ όλα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε την Ελληνική καταγωγή του Βασιλέως Κωνσταντίνου εκ πατρός! Το υποστήριζε, βάσει των στοιχείων, και μία από τις σύγχρονες ασκητικές-άγιες μορφές: ο Γέροντας Παΐσιος. Υποστηρίζεται (και έχει τεκμηριωθεί πλέον) από πολλούς ιστορικούς ερευνητές πως ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είχε αποκτήσει τον ένα και μοναδικό του γιο. Συνεπώς και Διάδοχο στον Αυτοκρατορικό Θρόνο της Κωνσταντινούπολης: τον Ιωάννη.  

Ιωάννης Παλαιολόγος-Χριστιανός: Υπαρκτό ή ανύπαρκτο πρόσωπο;
Σύμφωνα λοιπόν με τις ιστορικές έρευνες του μοναχού και σπουδαίου Ιστορικού των τελευταίων αιώνων παγκοσμίως του Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανού και όχι μόνο, ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάσης-Παλαιολόγος-ο τελευταίος Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου-απέκτησε από την δεύτερη σύζυγο του (οι ιστοριοδίφες καταλήγουν στο συμπέρασμα πως λεγόταν Σοφία) τον μοναδικό του γιο τον Ιωάννη. Ο Ιωάννης πρέπει να γεννήθηκε το 1439 ή 1440 (κατά την άλωση της Βασιλεύουσας ήταν 14 ετών). Ο Ιωάννης Παλαιολόγος άλλαξε το όνομα του σε Ιωάννης Χριστιανός για να σωθεί από τους Τούρκους που ήθελαν την εξόντωση του διαδόχου.
Η μητέρα του η Σοφία παρέδωσε τον Ιωάννη σε μια θαλαμηπόλο της την Ειρήνη και μετεφέρθη στην Ιταλία. Στη Βενετία ο Ιωάννης σπούδασε και έπειτα διεφύγε στην Βιέννη, υπηρέτησε και διεκρίθη ως Αξιωματικός τον Βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Ζ΄. Μετά από άδεια του Γάλλου Βασιλιά μετέβη στην Δανία προσκεκλημένος του Βασιλέα της χώρας και εγκαθίσταται στην Αυλή της Κοπεγχάγης. Σε ηλικία 29 ετών (1468) επί κεφαλής στρατού των ενωμένων Βασιλείων Δανίας-Νορβηγίας υπέταξε τους επαναστατημένους Σουηδούς και αναγόρευσε τον Δανό Βασιλιά κυρίαρχο της Σουηδίας και της Γοτθίας. Σε ανταμοιβή των υπηρεσιών του προάγεται σε Στρατηγό. Εν τω μεταξύ παντρεύεται την κόρη του Δανού Βασιλέα, μία ξανθή καλλονή ονόματι Μαρία, αφού προηγουμένως αποκάλυψε το πραγματικό του όνομα και την καταγωγή του γενόμενος έτσι έπειτα Βασιλεύς της Δανίας. Έπειτα δεν έχουμε στοιχεία για την περίοδο της βασιλείας του, την οικογένειά του, τον θάνατό του.
Αυτά μας αποκαλύπτει ο αείμνηστος Βαρθολομαίος. 

Τι μας λέει όμως η άλλη άποψη της Ιστορίας στην οποία υπάρχει σύγχυση στις χρονολογίες.
Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν είχε παιδιά. Ο Ιωάννης γεννήθηκε το 1445 [(άλλοι λένε το 1455) βλέπετε διαφορά δεκαετιών] και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Δανού Βασιλιά Χριστιανού Α΄ και σε ηλικία 22 ετών (άλλοι λένε σε ηλικία 12 ετών) ορίστηκε Διάδοχος του Δανικού Θρόνου. 
(Ερώτηση: Αφού ήταν ο πρωτότοκος γιος του Δανού Βασιλιά πως ορίστηκε Διάδοχος; Εξάλλου αυτό το δικαίωμα δεν το κατέχει εκ γενετής).
Επίσης, ο Χριστιανός Α΄ εκτός από τον Ιωάννη είχε και άλλα 2 παιδιά: την Μαργαρίτα που την παντρεύτηκε ο Βασιλιάς της Σκωτίας Ιάκωβος (ή Ιωάννης) Γ΄ και τον Φρειδερίκο Α΄ ο οποίος έγινε Βασιλιάς της Δανίας. Λόγος γίνεται και για άλλα 2 παιδιά που πέθανα σε μικρή ηλικία. 
Ο Ιωάννης παντρεύτηκε την Χριστίνα της Σαξονίας και έκανε μαζί της 5 ή 6 παιδιά. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την Χριστίνα αρκετές. Μόνο ότι γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1461 από ένα κόμη της Σαξονίας και παντρεύτηκε τον Ιωάννη. 

Η Θεία Βουλή μπορεί να θέλησε να διασωθεί ο τελευταίος αυτοκρατορικός γόνος του Βυζαντίου να κληθεί να ξαναβασιλεύσει στο νέο αναγεννόμενο Ελληνικό κράτος. Ἄγνωσται αἱ βουλαὶ τοῦ Κυρίου. Τήρησαν τον όρκο τους οι νέοι Βασιλείς και δεν αφοσιώθηκαν στο Σιωνιστικό Ιερατείο, ούτε έβαλαν τον εβραικό κιπά στο κεφάλι τους!

Συμπέρασμα
Ο Ιωάννης Χριστιανός-Παλαιολόγος υπήρχε. Παλαιοί ιστοριοδίφες και ερευνητές κατέληξαν σ΄ αυτό το συμπέρασμα (π.χ. Dungen, Βερναδάκης, Ζωιόπουλος, Βαρθολομαίος κλπ). Υπήρξαν πολύπλευροι και εκτενείς μελετητές. Ο Βαρθολομαίος έκανε την σημαντική αυτή ανακάλυψη το 1834, 30 χρόνια νωρίτερα από την ανάρρηση του Γεωργίου Α΄ στον θρόνο. Αυτά τα τεχνηέντως πως "ο Χριστιανός είχε παιδί τον Ιωάννη, "ο Φρειδερίκος ήταν το αγαπημένο παιδί της Δωροθέας" κλπ ανακαλύφθηκαν όλως περιέργως τον προηγούμενο αιώνα χωρίς την στοιχειώδη μελέτη. Αποκρύφτηκε η πραγματική εικόνα του Ιωάννη Χριστιανού που ήταν Ελληνικής καταγωγής πατρός τε και μητρός και έγινε Δανικής καταγωγής (πρωτοτόκος γιος του Χριστιανού Α΄ και της Δωροθέας). Η πλεκτάνη στήθηκε εξαιρετικά χωρίς ατέλειες, καλοστημένη μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια.
Η μελέτη μας έχει καταλήξει σ΄ αυτό το συμπέρασμα. Συγκεντρώσαμε μετά από πολυετή έρευνα και μελέτη όλα τα στοιχεία. Βάλαμε ως στόχο την αποκάλυψη της αλήθειας όχι να αποδείξουμε πως ο Ιωάννης ήταν σόνι και καλά Έλληνας. Τέτοιους στόχους βάζουν οι μαρξιστές και οι συστημικοί. Όχι σοβαροί μελετητές-ερευνητές.
Τα συμπεράσματα είναι τα εξής:
Ο Ιωάννης ασπάστηκε το καθολικό δόγμα. Καθιέρωσε νέο νόμισμα και ενίσχυσε το δανικό ναυτικό. Σκοτώθηκε σε μάχη. Ήταν πολύ ανοικτός άνθρωπος (όπως τον χαρακτήριζαν "απλός θνητός Βασιλιάς"), φιλικός σε αντίθεση με την σοβαρότητα (ακόμα και ημιψυχρότητα) των Σκανδιναβικών χωρών. Αυτά είναι καθαρά μεσογειακά χαρακτηριστικά.
Τα βασικά ερωτήματα όμως είναι δύο:
* Ο Χριστιανός Α΄ είχε γιο ή εγγονό τον Φρειδερίκο Α΄;
   Ο Χριστιανός Α΄ είχε ορίσει ως "Διάδοχο" του στον Δανικό θρόνο τον Ιωάννη το 1469 και παντρεύτηκε το ίδιο έτος την Πριγκίπισσα Μαρία ενώ ο Φρειδερίκος Α΄ γεννήθηκε το 1471. Μήπως ο γιος στην συμβατική ιστορία έγινε αδελφός;
* Ο Ιωάννης παντρεύτηκε την Μαρία ή την Χριστίνα;

Δεν μας απαντούν οι κύριοι της συμβατικής ιστορίας γιατί η γενιά της Ελληνικής Βασιλικής Οικογένειας (καθώς και η δανική και η νορβηγική) ονομάζεται "γενιά των Χριστιανών"; (Είναι εξάλλου γνωστός ο πόλεμος που κάνουν στην Ελλάδα).
Γιατί ο Χριστιανός Α΄ έδωσε το στέμμα στον Ιωάννη Χριστιανό-Παλαιολόγο αφού είχε αρσενικό παιδί: τον Φρειδερίκο Α΄;

Δεν υποστηρίζουμε καμία από τις δύο πλευρές. Σίγουρα και ο Βαρθολομαίος καθώς και οι άλλοι θα έκαναν λάθος ορισμένα ονόματα, καταστάσεις, γεγονότα γιατί δεν ήταν τόσα διαλευκασμένα τα στοιχεία και δύσκολα να τα ανακαλύψεις και να τα συνθέσεις.
Η ιστορία όμως, με τις παρεμβάσεις άλλων..., έγραψε τον Ιωάννη ως Δανό.

Γενεαλογικό δένδρο Βασιλέως Κωνσταντίνου ΙΓ΄

Βυζάντιο 
Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος-Μανουήλ Β΄-Κωνσταντίνος ΙΑ΄

Δανία
Ιωάννης Χριστιανός (-Παλαιολόγος)-Χριστιανός Β΄-Φρειδερίκος Α΄-Χριστιανός Γ΄-Φρειδερίκος Β΄-Χριστιανός Δ΄-Φρειδερίκος Γ΄-Χριστιανός Ε΄-Φρειδερίκος Δ΄-Χριστιανός ΣΤ΄-Φρειδερίκος Ε΄-Χριστιανός Ζ΄-Φρειδερίκος ΣΤ΄-Χριστιανός Η΄-Φρειδερίκος Ζ΄-Χριστιανός Θ΄.

Ελλάδα
Γεώργιος Α΄-Κωνσταντίνος ΙΒ΄-Παύλος Α΄-Κωνσταντίνος ΙΓ΄.

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


- Ο Θεσμός της Βασιλείας είναι αναχρονιστικός;
Όχι αναχρονιστικός, είναι διαχρονικός. Οι ρίζες της Βασιλείας ξεκινούν πριν από 4.500 χρόνια. Αυτό ερεθίζει τους αριστερούς επειδή θεωρούν τον εαυτό τους "προοδευτικό" και "δημοκρατικό". Στην Ελλάδα επειδή οι Βασιλείς αποτελούσαν εμπόδιο στα σχέδια των σλαβόλαγνων και σταλινοκίνητων κομμουνιστών, ιδίως η αείμνηστη Βασίλισσα Φρειδερίκη, μας παρουσιάζουν τον θεσμό της Βασιλείας, και συγκεκριμένα τον θεσμό της Βασιλείας στην Ελλάδα, ως κάτι το αναχρονιστικό κάτι το διχαστικό.
Κράτη με Βασιλευομένη Δημοκρατία παρουσιάζουν την μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη και τεχνολογική και βιομηχανική πρόοδο. Ο Βασιλιάς αποτελεί την εγγύηση για την περαιτέρω ανάπτυξη και σταθεροποίηση της χώρας. Οι πολιτικοί δεν μπορούν να κλέψουν. Τέτοιες λοβιτούρες και κομπίνες δεν θα μπορούσαν να στήσουν.
Βασιλεία και αναχρονισμός δεν συνδέονται μεταξύ τους εκτός από κάποια κράτη της Ασίας και της Αφρικής που είναι προσκολλημένα σε δοξασίες και είναι διαμορφωμένα έτσι τα έθιμα τους και οι παραδόσεις τους.

- Η Ιστορική παράδοση της Βασιλείας.
Ο θεσμός της Βασιλείας εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε στην Ελλάδα από πανάρχαια χρόνια, κυρίως στην Αρχαία Ελλάδα. Ιστορικά αποδεικνύεται, ότι οι Έλληνες με Βασιλικό καθεστώς παρουσίασαν λαμπρούς πολιτισμούς (Μυκήνες, Κρήτη κλπ) και δημιούργησαν Αυτοκρατορίες και Κοσμοκρατορίες (Μινωική, Μυκηναϊκή, Αλεξανδρινή, Ελληνιστική, Βυζαντινή). Στην νεότερη ιστορία της Ελλάδος θα δούμε πως η Ελλάδα γινόταν όλο και μεγαλύτερη, η εθνική της οικονομία παρουσίαζε πρόοδο, ο Στρατός της ήταν ισχυρός και εδαφικά όλο και επεκτεινόταν.
Συνοψισμένα: Το Ελληνικό Έθνος με Βασιλεία μεγαλούργησε!
Πλάτων και Αριστοτέλης: γίγαντες της παγκόσμιας διανόησης τάσσονται υπέρ της Βασιλείας! Όπως και ο μέγας πολιτικός νους Ισοκράτης, οι νομοθέτες Λυκούργος και Σόλων, οι διάσημοι λογοτέχνες Σοφοκλής και Ευριπίδης!
Π.χ. χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Αθήνα στην Αρχαία Ελλάδα. Η Αθήνα δοξάστηκε από επιφανείς Βασιλείς όπως Πανδίων, Ερεχθεύς, Θησεύς, Κόδρος ενώ επί "δημοκρατίας" η Αθήνα κατάφερε να καταστραφεί και να υποδουλωθεί στην Σπάρτη!
Οι Έλληνες ενώθηκαν υπό Βασιλέα, τον Φίλιππο, και με Βασιλιά τον Αλέξανδρο έγιναν κοσμοκράτορες. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία επί 1100 κυβερνείτο από Βασιλείς και πολλάκις κατέστη κοσμοκρατορία. Βασιλείς όπως Λεωνίδας, Παλαιολόγος θυσιάστηκαν για την Ελλάδα με τον προσωπικό τους ηρωισμό. Στην σύγχρονη Ελλάδα ο εδαφικός υπερδιπλασιασμός της Ελλάδος οφείλεται στον Στρατηλάτη Κωνσταντίνο ΙΒ΄!
Οι Έλληνες με Βασιλεία ενώθηκαν, έγιναν κοσμοκράτορες, μεγαλούργησαν! Λαός και Βασιλεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι. Στο πρόσωπο του Βασιλέως ενσαρκώνεται η ιστορία αυτού του τόπου. Είναι ένα διαχρονικό σύμβολο πολιτισμού, ιστορίας και θυσιαστικού ηρωϊσμού.

- Η πολιτική βάση της Βασιλείας.
Ο Βασιλεύς ίσταται πέραν και μακράν κομμάτων αποτελώντας έτσι φυσικό κέντρο ενώσεως του λαού. Συνεπώς  δεν μπορούν πολιτικά ή οικονομικά συμφέροντα και κίνητρα να τον κατευθύνουν, να τον διατάσσουν, να τον ελέγχουν γιατί δεν εξαρτάται απ΄ αυτά. Δεν πέφτει θύμα ψηφοθηριών και υποσχέσεων για να επανεκλεγεί, όπως γίνεται με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας! Ο Βασιλεύς δεν ανήκει σε κόμμα, επομένως ο λαός μπορεί να τον εμπιστεύεται ως ρυθμιστή μεταξύ των κομμάτων, δηλ. του πολιτικού βίου. Συνεπώς αφού δεν προέρχεται, ούτε ανήκει, ούτε ελέγχεται απ΄ αυτά μπορεί να ασκήσει τον "Ανώτατο Έλεγχο" δηλ. να εποπτεύει επί του πολιτικού βίου.
Ο Βασιλεύς δεν έχει την ανάγκη να κλέψει ούτε χρυσό, ούτε το δημόσιο χρήμα. Έχει μεγαλώσει σε μια οικογένεια που δεν έλειπε ούτε το χρήμα, ούτε και το ήθος και οι αρχές όμως. Όταν ο πολιτικός εκπονούσε ένα νομοσχέδιο, το πήγαινε στο παλάτι για έγκριση. Ο Βασιλιάς τότε το διάβαζε γιατί αφορούσε τον λαό του (όχι σαν τους σημερινούς που υπογράφουν μνημόνια άνευ μελέτης). Αν έβρισκε ο Βασιλιάς ότι το νομοσχέδιο θα επιβαρύνει τον λαό δεν το ενέκρινε, άρα και ο πολιτικός δεν θα μπορούσε να "φάει". Και δεν υπήρχε δεύτερη κουβέντα, γιατί ο Υπασπιστής έπιανε τον πολιτικό και τον πέταγε με τις κλωτσιές έξω. Τηρεί το Σύνταγμα έτσι και δεν γίνεται συνένοχος στην δυστυχία και την μιζέρια του Ελληνικού λαού.
Το Στέμμα ενώνει τον λαό, οι πολιτικοί δια των ΜΜΕ τον διχάζουν σε ταξικές μάζες. Η Βασιλεία είναι θεσμός Ελληνοκεντρικός, υπερασπιστής των Εθνικών Δικαίων και εκφραστής των θρύλων του Έθνους και των πεπρωμένων της φυλής και ο Βασιλιάς θεματοφύλακας του Ελληνοορθοδόξου πολιτισμού μας. Μπορεί να εξασφαλίσει την συνεκτικότητα του Έθνους την ιδιότητα δηλ. του συγκρατείν και αυτό επιτυγχάνεται όταν υπάρχουν πρόσωπα υπεροχής, που ο λαός τα σέβεται, εκτιμά, θαυμάζει, πιστεύει και ακολουθεί.

- Το ήθος και η ιδεολογία της Βασιλείας.
- To ήθος είναι ο ηθικός χαρακτήρας του ανθρώπου ο οποίος διαμορφώνεται εκ φύσεως (κληρονομικά) και παιδείας (επικτήτως) όπως υποστηρίζει και ο Αριστοτέλης. Οι Βασιλείς διέθεταν υπερέχον ήθος και αυτό οφείλεται στην καταγωγή και στην εκπαίδευση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα πόλεις της Αρχαίας Ελλάδος όπου εφαρμόστηκε το πολίτευμα της Βασιλείας (Μυκήνες, Αθήνα, Σπάρτη, Πέλλα, Άργος κλπ).
Διαχρονικά, θα δούμε πως ο Βασιλιάς παρουσιάζει ένα αγωνιστικό πνεύμα. Σ΄ ολόκληρη την Ελληνική Ιστορία. Δίπλα στον λαό, μαζί με τον λαό, όχι απέναντι του! Η μονιμότητα της Βασιλείας και η συνέχεια του θεσμού προσδίδουν στον Βασιλέα εθνική ιδιότητα, την οποία δεν μπορεί να έχει κάποιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κατά διαπίστωσιν και δήλωσιν διακεκριμένων ιστορικών και κοινωνιολόγων! Ένας Πρόεδρος Δημοκρατίας δεν εμπνέει ενότητα στο Έθνος, αφού προέρχεται από μερίδα λαού ή πολιτικού κόμματος, εν αντιθέσει με τον Βασιλιά που δεν προέρχεται από μειοψηφίες και συμφέροντα ούτε εξαρτάται από κόμματα, χρηματοδότες, παράγοντες, ξένες δυνάμεις κλπ!
Οι Βασιλείες αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια περί "Σιωνιστικής παγκόσμιας κυριαρχίας" δηλ. της Νέας Τάξης Πραγμάτων! Αφού "αλώθηκε" αυτός ο ζωτικός θεσμός από τον άθλιο καραμανλισμό με ένα άνισο και νόθο δημοψήφισμα, η χώρα μας έγινε υποχείριο των λεσχών και των στοών που κυβερνούν τον κόσμο!

- Η λαϊκή βάση της Βασιλείας.
- Ετυμολογικά η λέξη "Βασιλεία" προέρχεται από την σύνθεση βάσις+λαός και εννοεί αυτόν που βασίζεται στον λαό κατ΄ επέκτασιν τον εξουσιάζοντα με βάσιν τον λαό. Ιστορικά, ο Βασιλεύς απάλλαξε τον λαό από την εξουσία των Αριστοκρατών, των Φεουδαρχών και άλλων Ολιγαρχικών. Γύρω από τον Βασιλέα συσπειρώθηκαν λαοί για να αποτινάξουν τυραννικούς ζυγούς. Οι Βασιλείς συγκρούστηκαν, άλλοτε επιτυχώς και άλλοτε ανεπιτυχώς με ολιγαρχίες εξουσιαστών, ένεκεν της λαϊκής ολότητας. Η Βασιλεία λοιπόν αποβλέπει στο συμφέρον της ολότητος, όχι στα συμφέροντα ολίγων ή μίας τάξης, εξυπηρετώντας έτσι το κοινόν συμφέρον δηλ. το γενικό καλό.
Εχθρός του Έθνους είναι όποιος αντιτίθεται στην Βασιλεία. Διότι αρνείται τους θρύλους του Έθνους και τα πεπρωμένα της Φυλής τα οποία υλοποιούνται μόνο από Βασιλέα όπως οι εθνικοί θρύλοι της Κόκκινης Μηλιάς, του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, του "πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικιά μας θάναι". Το θέμα της Βασιλείας πέρα από πολιτειακό ζήτημα είναι καθαρά πνευματικό και διαχρονικό. Η παρουσία του Βασιλέως είναι καταλυτική. Η Μεγάλη Ιδέα το όνειρο μίας Μεγάλης Ελλάδας και εδαφικά αλλά και πολιτισμικά ήταν εκείνη που παρακίνησε την Ελληνική Νεότητα να ορμήσει στους πολέμους και την ενσάρκωσε, την πραγμάτωσε, την υλοποίησε ένας μέγας σώφρων Στρατηλάτης ο Κωνσταντίνος ΙΒ΄.